Behulpzaam, vrolijk, zorgzaam en empathisch: dat is Annemiek van Gaalen (47 jaar) in een notendop. Sinds 2019 is ze betrokken bij de Wildopvang Zuid-Holland en in 2020 kwam ze in dienst als vrijwilligerscoördinator. Hoeveel energie en afwisseling brengt deze baan? Dat vroegen we haar.

Op de foto: links Daniëlle, rechts Annemiek. Foto en interview: Charissa.

Vertel eens iets over jezelf

“Voordat ik bij de Wildopvang aan de slag ging, werkte ik jarenlang in Rotterdam in de jeugdhulpverlening. Ik heb gewerkt bij Bureau Halt, een Jongeren Informatie Punt, was trajectbegeleider in de re-integratie en casemanager bij een wijkteam. In 2018 ben ik verhuisd naar het pittoreske Pijnacker waar ik met mijn man, mijn kat Oscar en mijn drie kipjes Suus, Saar en Paulien woon.”

Hoe ben je bij de Wildopvang terecht gekomen?

“In najaar 2019 kwam de Wildopvang via via op mijn tijdlijn op Facebook voorbij met een oproep voor vrijwilligers. Heel eerlijk: ik had nog nooit van jullie gehoord. Maar na een rondleiding wist ik plotseling dat egeltjes mijn favoriete diertjes zijn. Ik ging aan de slag als vrijwilliger en werd egelaar. Dat deed ik 1 ochtend per week en later heb ik dat uitgebreid naar 2 ochtenden. Na enige tijd raakte ik in gesprek met Willeke, de bestuurder. Zij vertelde dat Fonds1818 een budget beschikbaar had om een ondersteuner op HR en administratief gebied aan te nemen. Ik vertelde op mijn beurt dat ik wel zin had in een nieuwe uitdaging en al helemaal bij deze organisatie. En zo ging ik aan de slag in oktober 2020.”

Wat is je rol bij de Wildopvang?

“Mijn rol is in de afgelopen tijd ontwikkeld, veranderd en uitgebreid. Waar ik in 2020 begon met HR-zaken en het schrijven van protocollen (wat ik nu nog steeds doe) ben ik steeds meer aan de slag gegaan met de vrijwilligers. Alle aanmeldingen komen bij mij binnen, heb met nieuwe vrijwilligers een kennismakingsgesprek en geef iedereen een rondleiding voordat ze starten. Het winkeltje op de website en de symbolische adopties van ‘onze’ dieren is ook iets waar ik steeds meer mee bezig ben, een hele leuke uitbreiding van taken. Sinds kort is mijn takenpakket verder uitgebreid met het afhandelen van declaraties, van reiskosten tot de aankoop van andijvie of koekjes. Op momenten dat het heel druk is op de opvang spring ik nog steeds bij met de dierzorg. Ik ben blij dat ik dat nog steeds kan doen, egeltjes blijven mijn favoriet. Verder hoop ik het komende jaar meer tijd te gaan maken voor educatie. Denk aan het opzetten van een lesprogramma voor scholen, zodat kinderen meer kunnen leren over ons werk op de wildopvang, wilde dieren en natuur. Bewustwording en voorlichting vind ik ontzettend belangrijk.”

Wat maakt jou trots?

“Bij elke rondleiding van een nieuwe vrijwilliger of wanneer ik vertel over mijn werk en over de opvang dan ben ik trots. Trots op de organisatie, op het belangrijke en mooie werk wat we verzetten. Vooral ben ik trots op al die mensen die het werk verzetten, iedere dag weer, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar. Zo bijzonder dat zoveel vrijwilligers zich belangeloos inzetten om samen met het vaste team alle dieren te verzorgen. Dus bij deze: dank jullie wel daarvoor.”

Waarvoor kunnen vrijwilligers bij jou terecht en hoe help je?

“Ik ben vrijwilligerscoördinator en aanspreekpunt voor iedereen die betrokken is bij de opvang. Dit zijn de vrijwilligers en de vaste teamleden. In de inwerkperiode heb ik contact met nieuwe mensen en na 5x meewerken evalueer ik met de vrijwilliger. Ik kan geen vraag bedenken die niet aan mij gesteld kan of mag worden. Heb ik niet gelijk een antwoord dan ga ik op zoek. Lopen mensen tegen zaken aan, vinden ze iets moeilijk of vervelend? Kom dan gerust een kop koffie met me drinken. Ik werk op maandag, dinsdag en donderdag op de egelzolder tegenover de Wildopvang. Je mag me ook altijd aanschieten als ik op de opvang ben of gewoon een appje of een mailtje sturen. Nieuwe ideeën hoor ik trouwens ook heel graag.”

Welk dier is je bijgebleven?

“Dat is een mooi verhaal. Op 10 juli 2020 ben ik getrouwd met Victor. Op diezelfde dag werd egel Doppie binnengebracht op de opvang. Een chagrijnig en half kaal egeltje. Onderzoek, verblijf bij dierenarts Marike en heel veel lekker eten en goede verzorging: het mocht niet baten. De stekels bleven weg zonder aanwijsbare reden. Ondertussen was Doppie wel klaar met zijn verblijf op de opvang, hij werd steeds bozer. Hij wilde gewoon lekker naar buiten. Zonder de bescherming van zijn stekels konden we hem niet vrijlaten. Daarom besloot het medische team dat Doppie met pensioen mocht in een egeltuin. Dat is een veilige, volledig afgesloten tuin waar hij dagelijks bijgevoerd wordt. Toen ik dat hoorde ben ik gelijk in de actie gegaan en heb ik met mijn moeder overlegd. Zij wilde half kale Dop dat plekje in haar tuin wel bieden en voor hem gaan zorgen. Zo gezegd, zo gedaan. Tot op de dag van vandaag scharrelt Doppie in mijn moeders tuin rond. Het is een lekkere dikke egel, maar nog steeds zonder stekels. Met de nachtcamera bespieden we hem soms en zien we hem druk in de weer met takjes en blaadjes. Daar word ik echt blij van.”